موضوع جالب توجه تز شادي ضابط، «نمايش خود» در وبلاگ‌هاي ايراني است. شايد اين نظر براي ايشان و ديگر محققين و دوستان فايده داشته باشد. تا آنجا كه مشاهده و تجربه كرده‌ايم عوامل بسياري بر اين «نمايش خود» تاثير مي‌گذارد اما اينجا هدف و منظور تنها بازگويي يكي از آنهاست كه مربوط به جغرافيا و تاثير آن بر نگرش وبلاگ‌نويس در اين زمينه مي‌شود. اگر چه همه خود را وبلاگ نويس مي‌ناميم اما غير از جهان‌بيني و علايق، مكان نيز در نحوه‌ي نوشتن مؤثر است.*
به نظر مي‌رسد در فرهنگ غرب «روي آنتن بودن» و در تيتر صفحه اول بودن و مشهور شدن «به هر قيمت ممكن» براي افراد نوعي ارزش محسوب مي‌شود. گاه تا جايي كه فرض يك قاتل سريالي هم از منظر فرهنگ غرب، به نوعي «موفق» محسوب مي‌شود. اما در ايران و احتمالاً در فرهنگ شرقي به طور عام، قضيه متفاوت است.
يك نمونه جهت مطالعه كه مدتي پيش احتمالاً ديده باشيد، حسين درخشان است كه وبلاگ فارسي مي‌نويسد و مخاطبين او ايراني هستند و عكس لختي از خود را در وبلاگش گذاشته بود.
حسين درخشان خودش را لخت مي‌كند چون مخاطب غربي و از نقطه ديد و جهان‌بيني او در دنياي رقابت رسانه‌هاي غربي به چنين اعمالي به دليل اشباع شدن بي‌تفاوت است و در نتيجه براي كسب شهرت «به هر قيمت ممكن» به استفاده از عكس لخت خود دست مي‌زند. شايد به خاطر اين كه بر بسياري مسائل مطالعه‌ و پشتوانه‌اي فكري ندارد و چون مورد توجه واقع نمي‌شود و بنيان فكري و سواد و روشن‌فكري لازم براي تاثير بر ديگران را ندارد ناگزير به نوع خاصي از «نمايش خود» و يا در واقع نوعي خودنمايي Exhibitionism  دست مي‌زند كه متاسفانه با خودفروشي هيچ تفاوتي ندارد. يك خودفروش نيز كه از تن خويش مايه مي‌گذارد اغلب فاقد هنر و تخصص است.  گويا حسين درخشان چيزكي در مورد اين كه بايد شفاف و واضح بود شنيده اما آن را لخت شدن معني كرده است و با شنيدن آن فوراً شلوارش را درآورده كه ايهاالناس ببينيد من چقد بي‌پرده و صادقم!
يعني ببينيد: تمام امكانات براي حرف زدن و ابراز عقيده فراهم است و هيچ محدوديتي وجود ندارد. سانسور و ناامني جاني و مالي هم در كار نيست. در كشور آزادي هم داري زندگي مي‌كني و اين همه امكانات و رسانه هم براي ابراز عقيده‌ي آزاد وجود دارد. بهتر از هزاران جوان داخل ايران هم درآمد و امنيت براي ادامه نوشتن داري. نوديسم هم كه آنجا آزاد است. چه دليلي مي‌تواند داشته باشد كه فردي به اين مرحله برسد كه براي «روي آنتن بودن» به هر قيمت ممكن عكس لخت خود را روي نت بگذارد؟ آيا فرض مي‌توان نوشته‌ها و افكار چنين فردي را «روزنامه‌نگاري» يا «نويسندگي» خواند و آن را با نوشته‌ها و افكار نويسنده‌اي كه جانش را در اين راه داده و نمونه‌هاي آن را در تاريخ معاصر ايران به وفور مي‌بينيم، مقايسه كرد يا حداقل با اين همه نويسنده و فعال فرهنگي در ايران كه رنج مي‌كشند و باشرافت زندگي مي‌كنند از يك جنس دانست و آيا هر بوريابافي را مي‌توان حريرباف خواند يا پالان‌دوزها را هم اهل بخيه محسوب كرد!؟
پاسخ اين سوال را علاوه بر نداشتن حرف و انديشه در همين نكته‌ي جغرافيا مي‌توان يافت كه ضمن تاثير فرهنگ منطقه‌اي و نوع تربيت در خانواده، محيط به نوعي و گاه به شدت بر ديدگاه فرد مو‌ثر است. مخصوصاً افراد ضعيف‌تر از نظر رواني به راحتي مسحور فضايي مي‌شوند كه به آن وارد شده‌اند كه: واي اينجا چقد خارجه! نمونه‌هاي اين جعفرخان در فرنگ نشسته‌ها در بسياري مسائل وجود دارند كه حتي بي شناخت درستي از ايران امروز، نسخه‌هايي مي‌پيچند كه مام وطن را بيش از گذشته رو به قبله دراز مي‌كند!
به عنوان نمونه در اينجا حسين درخشان، زاده‌ي تربيت سنتي ايراني است كه مفاهيمي همچون حيا و شرم و احترام در اركان آن وجود دارد حتي  اگر جوگرفتگان دنياي غرب آن را انكار و استهزا كنند.  اما در زندگي در غرب به او آموخته – يا بهتر بگوييم او را وادار كرده – به هر قيمت روي آنتن باشد. فقط يك محاسبه‌ي او اينجا غلط از آب در مي‌آيد: او و امثال او كه به زور مي‌خواهند خود را سلبريتي كنند يا مشهورنمايي كنند، يك چيز را نمي‌دانند و آن اين كه  چنان در فضاي موجود زندگيش استحاله شده كه يادش رفته مخاطبش ايراني و شرقي است و نه غربي‌ها! معمولاً برخي افراد خارج از كشور چنان جوگير محيط اطراف خود مي‌شوند كه همين مساله را فراموش مي‌كنند مخاطبين آنها (كه برايشان هم به زبان فارسي مي‌نويسند) در محيطي غير از آنچه آنان زندگي مي‌كنند به سر مي‌برند. محيطي متفاوت با فرهنگي متفاوت. با اين ديدگاه شترمرغي نيز نمي‌توان هم خدا را خواست هم خرما. به همين دليل چنين عملي اگر در ديدگاه محل سكونت او يك «ارزش» يا حداقل يك سورپرايز محسوب مي‌شود، مخاطب ايراني آن را ضدارزش و يا حداقل مضحكه محسوب كرده و پس مي‌زند و به مرور زمان به صورت خودكار آن را «دفع» مي‌كند.
شما مي‌توانيد با همين تيپ لخت در خيابان‌هاي تورنتو (البته فصل گرمش!) بگرديد و مردم احياناً فقط تعجب كنند اما با همين تيپ مي‌توانيد در تهران بگرديد؟ (اگر هم گشتيد عواقبش پاي خودتان بالام جان!) و آيا فرض چنين كاري هم كرديد، بر چنين كاري مي‌توان نام شجاعت گذاشت؟
يا مثلاً حتي چيزي به نام «شجاعت اخلاقي» و در كل معناي شجاعت نيز ميان اين تيپ از افراد رنگ باخته است و تعبيري لمپن‌گونه از آن مي‌شود. مثلاً حسين درخشان در نوشته‌اي كه به نظر مي‌رسد احتمالاً تحت تاثير ماري‌جوانا نوشته باشد ادعا مي‌كند كه: هيشكي اينقد شجاع نيست كه مثل من بگه گوز! تصور كنيد كساني با اين فكر و با گوز بخواهند ايران را آزاد كنند يا الگوي (در واقع الگوز!) جوانان باشند. در اين صورت فرض افراد كوچه بازاري و لمپن‌ها كه روزانه انواع فحش‌هاي جنسي بلغور مي‌كنند يا كسي كه در تاكسي نشسته و مرتب به رژيم فحش مي‌دهد بايد شجاع‌ترين افراد بوده و سابقه‌ي مبارزاتي‌اش بيشتر باشد! در اين صورت چه نيازي به فرهنگ، رسانه، مطبوعات، ادبيات و روشن‌گري هست!؟ بگذاريم اينها با گوز گوز كردن ايران را آزاد كنند و به پيشرفت برسانند!
از حسين درخشان معذرت مي‌خواهم كه او را به عنوان نمونه و مثال اينجا آوردم. نمونه‌هايي چون او زيادند و اينجا تنها به دليل دم دست بودن به او اشاره شده است. بسياري از آموزه‌هايي كه برخي ايرانيان خارج از كشور مي‌خواهند - گاه به زور – آن را به عنوان يك هنجار معرفي و تبليغ كنند نيز از اين قاعده مستثني نيست. آنان نمي‌توانند با «سطحيات» و پوسته‌ها و مظاهري كه از غرب ديده‌اند، ريشه‌هاي فرهنگي را عوض كنند. مفاهيم سترگي همچون دمكراسي و آزادي و پيشرفت علمي و صنعتي و رفاه و يا گام برداشتن به سوي مدرنيته، در حد گنجشك‌مغزان سطحي‌نگر نيست و اينها با سطحياتي كه برخي از زندگي در غرب ديده‌اند و فكر مي‌كنند راه چاره و درمان دردهاي ايراني به ويژه جوانان ماست، هرگز به دست نخواهد آمد.  تجربه به اكثر ما آموخته كه حتي آنان نمي‌دانند درد جوانان چيست چه رسد به درمانش. بيشتر آنان از حقوق مردم دم مي‌زنند اما منظور واقعي‌شان حقوق «من» است. از حقوق كارگر مي‌گويند اما منظورشان حقوق «من» است. از حقوق زن مي‌گويند اما منظورشان حقوق من است. نوع خاص و ايرانيزه شده و رندانه‌اي از «نمايش خود» كه براي رسيدن به هدفِ «من»، ديگران را وسيله قرار مي‌دهد.

* در اين زمينه رجوع كنيد به:  تهران يا تورنتو؟ مسأله اين است

مرتبط: تازگي‌ها آقاي رضا قاسمي هم گفته‌اند براي اين كه در ادبيات ريا نشود، به جاي مغز با بيضتين‌شان مي‌انديشند! پيري است و هزار علت!

اين كامنت در همان مطلب از شخصي به نام فريبا با طنز  تلخ و نقيضه‌ي بسيار خوبي اين تفاوت و ماليخولياي دوگانگي فرهنگي را توضيح داده كه چون به پيام اين مطلب نزديك است آن را كامل مي‌آورم:

«آقاي قاسمي راز ماندگاري در غرب را به درستي در يافته است. به خصوص براي نويسنده مهاجري كه هر آن امكان دارد گوشش را بگيرند و بگويند بفرما. نمي‌دانم چرا دوستان مي‌گويند خيلي وقاحت و قباحت دارد. مگر همين امروز توي مملكت خودمان نمي‌بينيم كه فلان شخصيت به زور حقنه شده به عالم هنري سينما و تلويزيون در خلوت خود فيلم مازوخيستي و خشن بازي مي‌كند و به بيرون هم درز مي‌كند. مگر نه اين كه فلان پناهنده ما براي اين كه برش نگردانند توي درخواستش قسم جلاله مي‌خورد كه من به مرد غريبه داده‌ام و جانم در خطر است و كشورهاي اروپايي و امريكايي كه جانشان براي عمليات انسان‌دوستانه در مي‌رود - كافي است نگاهي به روايت‌هاي خودشان از فجايع ويتنام، السالوادور، آرژانتين و شيلي بكنيم تا معلوم شود چقدر به انسان علاقه دارند- فوري قبول مي‌كنند و به او پناهندگي مي‌دهند. براي همين است كه آقاي قاسمي به بي‌پرده‌نويسي رو مي‌آورد و علي عبدالرضايي كه توي لندن مي‌چرخد شلوارش را در مي‌آورد و عكس مي‌اندازد. نسيم خاكسار تا پاش به تركيه مي‌رسد همه عقلش را مي‌ريزد سر چيزش يا علي كشتگر مبارز آزاديبخش خلق‌هاي جهان كه قرار بود ايران را سراسر سياهكل كند، اگر مي‌شنيد يكي از رفقاي سمپات دست بيستم، تمايلات خرده بورژوازي خود را در نشان دادن محبت به رفيق دختري با يك گل بروز داده خشتك او را پرچم مي‌كرد، امروز از حقوق زنان همجنس‌خواه دفاع مي كند. بالاخره براي ماندن بايد بهايي پرداخت. آنها كه توي ايران مانده‌اند جاسوس هستند و اطلاعاتي‌هاي رژيم. آنهايي هم كه در خارج هستند همه مبارز و جانشان در مي‌رود براي آزادي ايران. اما براي ماندن بايد پرده‌دري كنند. لابد كارهاي ديگر هم لازم باشد مي‌كنند».